Dag 13: up to Harare & Wild is life

Dave heeft redelijk tot goed geslapen. Ik durfde weer niet het licht uit te doen maar heb toch wel paar uurtjes geslapen. Vanaf 04.30u begon de haan te kraaien en ben toen maar gaan lezen. 

Ik heb wat foto's gemaakt van onze cottage en de bijbehorende badlamer en wc. Om eerlijk te zijn hebben we ons niet gewassen of onze tanden gepoetst. Ik kan dan ook niet wachten om in Harare te zijn en bij Les lekker te douchen en mijn tanden te poetsen.

De tuin is overigens fantastisch en wil ook niet ondankbaar of respectoos zijn maar we zijn dit gewoon niet gewend. Ik heb niet het idee dat Garry arm is, in tegendeel. Het feit dat er zoveel achterstallig onderhoud is, komt denk ik enerzijds omdat hij het niet belangrijk vindt en anderzijds omdat alle gebouwen die hij op de farm tot nu toe gerestaureerd heeft, is afgenomen door 'warvets'. 

Na een heerlijk ontbijt, nemen we afscheid van Garry en rijden we naar de school op de farm. In principe is dit een overheidsschool waar kinderen voor 10 USD per termijn naar school kunnen (minimum loon ligt hier rond de 120 USD per maand, inclusief woning, water en electriciteit). Echter de overheid doet weinig tot niets om de kinderen goed onderwijs te geven. Garry en Lesley helpen deze school een beetje. Zo heeft Garry al meerdere keren het dak en de deur van de school vervangen maar deze worden steeds tijdens een schoolvakantie 's nachts gestolen. Ook zorgen ze voor papier, potloden en wat werkboekjes. Kinderen leren hier zowel shona als engels.

Wij hadden bij de Action wat spulletjes meegenomen voor de kinderen (potloden, memory, domino, springtouw, scharen en ringen). We mochten dit uitdelen en laten zien. Het was hartverscheurend en mooi tegelijk. Ik had me niet gerealiseerd dat ze geen idee hadden wat ze er mee moesten doen dus hebben het een en ander voorgedaan. Ik zal nog zorgen voor spelregels voor memory en domino en hopelijk kan iemand ze vertalen in shona. Lesley deelt snoepjes uit en Lars helpt Lesley met het uitdelen van sinasappels. Ze maken er een spelletje/oefening van. We hebben wat foto's gemaakt en bekijk ook de video's.

Omdat de kinderen nog nauwelijk Engels verstaan en wij geen shona spreken, begrijpen ze ons niet. Dit lijkt ze nerveus en bang te maken. Ik vraag me daarom oprecht af of we er goed aan gedaan hebben deze school te bezoeken. Toen we hier wegreden heb ik even stilletjes gehuild in de auto. Het is allemaal zo dubbel. Deze kinderen verdienen zoveel meer. Eigenlijk de hele weg naar Harare ben ik een beetje van slag. Aan de andere kant waren onze bedoelingen goed en zullen de kinderen ongetwijfeld plezier hebben van de spullen.

Onderweg stoppen we om langs de weg aardappelen, tomaten en uien te kopen. De jongen wijst ons er op dat een van de banden van de auto nogal zacht zijn. Les vraagt hem of ze ergens haar band kan oppompen en wijst haar de weg naar de bandenwinkel😅. De service is fantastisch en we kunnen weer doorrijden.

Een paar honderd meter verder zien we een ongeluk langs de weg wat net gebeurd is. Twee auto's compleet totallos maar veel erger; er ligt een vrouw dood naast de auto. Vreselijk. Als wij niet gestopt hadden om de band op te pompen, hadden we mogelijk daar gereden en hadden we betrokken kunnen zijn bij dit vreselijke ongeluk. 

De wegen zijn echt slecht en gevaarlijk. Ongelukken gebeuren hier heel vaak. Lars maakt zich een beetje zorgen over onze roadtrip in Zuid-Afrika. We hebben geen 4x4 gehuurd maar ik ga ervan uit dat de wegen daar vele malen beter zijn dan hier. We hebben ons goed laten informeren en een 4x4 was niet nodig. Ik maak me dus geen zorgen. 

Als we in het huis van Lesley aankomen, spring ik meteen onder de douche en poets mijn tanden. Na een uur vertrekken we want we moeten om 15.00u bij Wild is Life zijn. Hier vangen ze dieren op die bijvoorbeeld gewond, wees of mishandeld zijn met als doel ze weer in het wild vrij te laten. Ze doen hier fantastisch werk en het is een fantastische ervaring. We krijgen ook nog een high tea en champagne met borrelhapjes. 

Als we weer thuis komen rond 19.00u wachten Taku (haar oudste zoon van 19 die net terug is van een ateletiek wedstrijd in Nigerea, hij zit het nationaal team van Zimbabwe), Kayla en Kyle ons op en de jongste kinderen springen in onze armen.

Kayla (8) en Kyle (6) zijn de kinderen van Plaxton alias father P, de tuinman en steun en toeverlaat van Lesley. Ook zij wonen hier en ook voor deze kinderen zorgt Lesley. Ze zijn gewoon 1 grote familie. Ze zijn heel enthousiast want we eten pizza en ijs! Het is enorm gezellig en na de pizza geven we de cadeautjes die we voor ze hebben mee gebracht. Ze vinden het geweldig. Ik vergeet eigenlijk foto's te maken. 

Nu is het tijd voor iedereen om naar bed te gaan. Lars, Dave en ik hebben een goed gesprek op onze slaapkamer. Lars voelt zich nog steeds niet goed nadat hij wat gegeten heeft en eet dus nauwelijks. Hij heeft hier al 2 maanden last van. Hij is al bij de dokter geweest en heeft toen medicatie gekregen voor geirriteerde maag. Het leek te helpen maar die pillen mocht hij niet langer dan twee weken slikken. En het is dus niet over. We besluiten dat hij stopt met malariapillen en als het dan niet beter gaat, we in Zuid-Afrika een dokter proberen te bezoeken.

Daarnaast heeft hij er moeite mee dat we continue bij mensen zijn en vindt het niet echt leuk. Het is ook veel om continue bij mensen te logeren en continue aan te moeten staan. In eerste instantie was het ook de bedoeling om na het einde van onze roadtrip naar Zimbabwe te gaan maar dat schikte Les nietomdat zij ook nog andere gasten krijgt. We begrijpen hem en voelen ook hetzelfde. Voor mij is het wel anders omdat Lesley mijn vriendin is.

Daarnaast heeft hij moeite om alle armoede te zien en denkt daar veel over na. Het is ook moeilijk en het liefst willen we uiteraard dat allemaal oplossen. Maar soms zijn dingen ook zoals ze zijn, kun je een beetje het verschil maken met kleine dingen en kun je alleen maar heel dankbaar zijn hoe goed wij het hebben. 

Het leukste gedeelte van onze reis, voor Lars, moet nog komen. Maar we bespreken wel of hij naar huis wil en wat hij eventueel nodig heeft van ons om de reis met ons verder voort te zetten. Om eerlijk te zijn is het best lastig want we begrijpen Lars ook heel goed. Hopelijk gaat het beter met eten en voelt hij zich ook beter als we met z'n 3-en onze roadtrip gaan doen. 

Wordt vervolgd...